บทที่ 44 หนามเปื้อนเลือด

อาดิลหอบหายใจหนักหน่วง ปรือตาขึ้นมองหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนคราบน้ำตา มุมปากหยักลึกกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ "ยังไม่ตายสักหน่อย... ร้องไห้ทำไม"

เสียงทุ้มพร่ากระซิบตอบ มือขวาที่ยังใช้งานได้ค่อยๆ ยกขึ้น ปลายนิ้วสากเกลี่ยหยาดน้ำตาออกจากพวงแก้มใสอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นและอ่อนโยนจนมิราสะท้านไปทั้งหัว...